+ - x
 » از همین شاعر
1 بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم
2 ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی
3 به اختیار گرو برد چشم یار از من
4 کار گل زار شود گر تو به گلزار آئی
5 چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی
6 دل و جانیکه دربردم من از ترکان قفقازی
7 بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانی
8 ای کعبه دری باز به روی دل ما کن
9 سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه
10 الا ای نوگل رعنا که رشک شاخ شمشادی

 » بیشتر بخوانید...
 با آن سبک روحی گل وان لطف شه برگ سمن
 تنها
 تا که ما از نظر و خوبی تو باخبریم
 چون نبینم من جمالت صد جهان خود دیده گیر
 يار افگند برخ گرچه نقاب من و تو
 سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی
 عمر که بی عشق رفت هیچ حسابش مگیر
 سفر کردم به هر شهری دویدم
 راز را اندر میان نه وامگیر
 عروس

۳.۶
امتیاز: ۳.۶ | مجموع آراء: ۵

نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم
سر پیش هم آریم و دو دیوانه بگرییم
من از دل این غار و تو از قله آن قاف
از دل بهم افتیم و به جانانه بگرییم
دودیست در این خانه که کوریم ز دیدن
چشمی به کف آریم و به این خانه بگرییم
آخر نه چراغیم که خندیم به ایوان
شمعیم که در گوشه کاشانه بگرییم
من نیز چو تو شاعر افسانه خویشم
بازآ به هم ای شاعر افسانه بگرییم
از جوش و خروش خم وخمخانه خبر نیست
با جوش و خروش خم و خمخانه بگرییم
با وحشت دیوانه بخندیم و نهانی
در فاجعه حکمت فرزانه بگرییم
با چشم صدف خیز که بر گردن ایام
خرمهره ببینیم و به دردانه بگرییم
بلبل که نبودیم بخوانیم به گلزار
جغدی شده شبگیر به ویرانه بگرییم
پروانه نبودیم در این مشعله باری
شمعی شده در ماتم پروانه بگرییم
بیگانه کند در غم ما خنده ولی ما
با چشم خودی در غم بیگانه بگرییم
بگذار به هذیان تو طفلانه بگرییم
ما هم به تب طفل طبیبانه بگرییم


تا کنون ۱ دیدگاه بر این سروده نوشته شده است   پنهان نمودن

saeid:

غم عشقه منو این غزل داره فریاد میزنه خوشحال شدم که برای غم منم غزلی بود




 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *