+ - x
 » از همین شاعر
1 ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی
2 باز شد روزنی از گلشن شیراز به من
3 دستی که گاه خنده بآن خال می بری
4 بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم
5 بزن که سوز دل من به ساز میگوئی
6 ریختم با نوجوانی باز طرح زندگانی
7 به اختیار گرو برد چشم یار از من
8 فریب رهزن دیو و پری تو چون نخوری
9 چند بارد غم دنیا به تن تنهایی
10 کار گل زار شود گر تو به گلزار آئی

 » بیشتر بخوانید...
 سرود مردی که تنها راه می رود
 افسانه ی زندگی
 ای جان جان جان ها جانی و چیز دیگر
 هرکه آمد سیر یأسی زین گلستان کرد و رفت
 یا بدیع الحسن قد اوضحت بالبلبال بال
 سماع صوفیان می درنگیرد
 خاکستر پروانه
 دو چیز نخواهد بد در هر دو جهان می دان
 آمدم من بی دل و جان ای پسر

۳.۶
امتیاز: ۳.۶ | مجموع آراء: ۵

نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم
سر پیش هم آریم و دو دیوانه بگرییم
من از دل این غار و تو از قله آن قاف
از دل بهم افتیم و به جانانه بگرییم
دودیست در این خانه که کوریم ز دیدن
چشمی به کف آریم و به این خانه بگرییم
آخر نه چراغیم که خندیم به ایوان
شمعیم که در گوشه کاشانه بگرییم
من نیز چو تو شاعر افسانه خویشم
بازآ به هم ای شاعر افسانه بگرییم
از جوش و خروش خم وخمخانه خبر نیست
با جوش و خروش خم و خمخانه بگرییم
با وحشت دیوانه بخندیم و نهانی
در فاجعه حکمت فرزانه بگرییم
با چشم صدف خیز که بر گردن ایام
خرمهره ببینیم و به دردانه بگرییم
بلبل که نبودیم بخوانیم به گلزار
جغدی شده شبگیر به ویرانه بگرییم
پروانه نبودیم در این مشعله باری
شمعی شده در ماتم پروانه بگرییم
بیگانه کند در غم ما خنده ولی ما
با چشم خودی در غم بیگانه بگرییم
بگذار به هذیان تو طفلانه بگرییم
ما هم به تب طفل طبیبانه بگرییم


تا کنون ۱ دیدگاه بر این سروده نوشته شده است   پنهان نمودن

saeid:

غم عشقه منو این غزل داره فریاد میزنه خوشحال شدم که برای غم منم غزلی بود




 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *